*आमाको सम्झना : मलेवाको रुपमा आएकी दिदी*
 |
| स्व. चम्मपा दिददि |
मेरो खुट्टा भाँच्दाको दिन,
जीवनले मलाई पीडाको बाटो देखायो।
सिंहदरवारको जेब्राक्रसमा मोटरसाइकलको ठक्करले
शरीर ढल्यो, तर मनमा एउटा भरोसा बाँकी रह्यो—
आमाको आशीर्वादले मलाई बचाउँछ।
वीर अस्पतालको वार्डदेखि बालाजुको शल्यकक्षसम्म,
दिदी, भान्जा, साथी महेन्द्रको दौडधुपले
मलाई एक्लो हुन दिएन।
मोटरसाइकल चालक भाइले समेत
आफ्नै दाजु-भाइ ठानेर उपचारको भार बोके।
त्यो मानवीयता देखेर लाग्यो—
दुर्घटनामा पनि देवता भेटिन्छन्।
डिस्चार्ज भएर दिदीको घरमा बस्दा,
खुट्टा निको हुँदै थियो, मन भने एक्लो थियो।
त्यही बेला पाछे गल्लीको डेरामा
एउटा मलेवा नियमित रूपमा आउन थाल्यो।
खुत्रुक्क-खुत्रुक्क आवाज गर्दै
ओछ्यान छेउमा बसेर मलाई हेरिरहन्थ्यो।
दिनभर बस्ने, साँझ परेपछि जाने,
बिहान फेरि आउने।
पुष्प दिदीले प्लेटमा राखिदिएको खाना मात्र खान्थ्यो।
भुइँको खाना छुँदैनथ्यो— मानौं उसलाई पनि मर्यादा थाहा थियो।
आमाले भन्नुहुन्थ्यो,
“ल बाबु, तिम्रो मरिसकेको चम्पा दिदी
तिमीलाई हेर्न आएकी हो।”
आमाको विश्वास थियो—
त्यो मलेवा सामान्य पन्छी होइन,
मेरो दिदीको आत्मा हो।
ओछ्यानमा बिस्टा गरेर फोहोर गर्दा पनि
आमा रिसाउनुहुन्थेन, बरु मुस्कुराउनुहुन्थ्यो।
“छोरीको माया यस्तै हुन्छ बाबु,” भन्नुहुन्थ्यो।
ठूली आमाकी छोरी न्हुच्छे दिदीको मृत्यु भएको दिनदेखि
त्यो मलेवा आउन छोड्यो।
आज आमा पनि हुनुहुन्न।
तर मलाई लाग्छ—
स्वर्गमा आमा र छोरीको भेट भएको छ।
र आमाले मलाई भन्नुहुन्छ होला,
“हेर बाबु, तिम्रो दिदीले मलेवाको रूपमा
तिम्रो खुट्टा भाँच्दा पनि तिम्रो माया छोडिन।”
त्यो मलेवा मेरो लागि केवल पन्छी थिएन।
त्यो थियो— आमाको माया,
दिदीको सम्झना,
र जीवनले दिएको एउटा अनौठो सान्त्वना।
~०~
#आमाकोजिवनवृतन्तसंगगाँसिएको
